Pierwsze wyroby żelazne pojawiły się na terenie obecnych ziem polskich w okresie halsztackim ok. 700 lat p.n.e. Znajdowane przez archeologów ślady w postaci dul, czyli brył żelaza hutniczego, przeznaczonego do dalszej obróbki, wzkazywały że wyroby żelazne wykonywane były na terenach na miejscu (Góry Świętokrzyskie, Opolszczyzna, Biskupin). W tym czasie wśród przedmiotów wykonanych z żelaza znajdują się narzędzia kowalskie jak: kleszcze kowalskie, młotek, kowadło. Wskazuje to że wówczas rzemiosło kowalskie stanowiło profesję uprawianą przez przygotowanych w tym kierunku specjalistów. Świadczy to o dużym znaczeniu kowalstwa będącego na usługach życia codziennego.

Obecnie najistotniejszą cechą wyrobów kutych jest ich orginalność i niepowtarzalność, wyróżniających je od przedmiotów produkcji masowej, w które ich twórca kowal-artysta tchnął duszę.